ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ, ΟΙ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ
Η 25η Νοεμβρίου θεσμοθετήθηκε από τον ΟΗΕ ως “Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών”, δηλαδή ως η παγκόσμια ημέρα κατά της έμφυλης βίας από τους ίδιους θεσμούς που τη συντηρούν. Η ημέρα αυτή, προφανώς έρχεται να συμπεριλάβει μοναχά όσες εντάσσονται στα στενά όρια του διπόλου του φύλου που επιβάλλεται. Όσες ξεφεύγουν από (αυτά)την σισ ετεροπατριαρχια, τα κουήρ και οι τρανς, όσες απειλούν την εθνοπατριαρχική κανονικότητα με την ελεύθερη έκφρασή τους, εξαιρούνται από τις γεμάτες συγκίνηση καμπάνιες θεσμών, εταιρειών και σαπιοκάναλων που χρησιμοθηρικά θυμούνται την έμφυλη βία ένα απόγευμα τον χρόνο.
Δεν τρέφουμε αυταπάτες πως οι θεσμοί θέλουν να μας προστατέψουν ή να μας στηρίξουν κι ούτε πιστεύουμε πως σε μία μέρα μπορεί να συμπυκνωθεί η καταπίεση που δεχόμαστε καθημερινά. Με αφορμή τέτοιες μέρες μοιραζόμαστε την ανάγκη για την επαναθεώρηση του αντιπατριαρχικού αγώνα και την ανάδειξη της χειραφετητικής φύσης αυτού, μακριά από θεσμούς και εμπορικούς μηχανισμούς που εργαλειοποιούν την ανάγκη των υποκειμένων για ορατότητα και αναγνώριση.
Η έμφυλη βία είναι καθημερινή
Η πατριαρχική καταπίεση είναι διαρκώς παρούσα και μεσολαβεί στις κοινωνικές μας σχέσεις με πολύπλευρους τρόπους. Η υποτίμηση των ικανοτήτων μας και της ύπαρξής μας, η συνεχής επιβολή εξουσίας και ο έλεγχος των ζωών και της έκφρασής μας είναι πλήρως κανονικοποιημένα στη δουλειά, στον δρόμο, στο σχολείο, στο σπίτι, στα ΜΜΜ και σε κάθε χώρο που υπάρχουμε, προκαλώντας μας ασφυξία και οργή. Θα ήταν τεράστια παράβλεψη να μην αναφέρουμε το πόσο ριζωμένη είναι στη συνείδησή μας, στις σχέσεις μας και στο πώς πραγματώνεται στην καθημερινότητά μας -ακριβώς επειδή η πατριαρχία αποτελεί μια διάχυτη κοινωνική συνθήκη-. Έτσι, δεν είναι κάτι αποκομμένο από τα συμπλέγματα εξουσίας που μας επιβάλλονται, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι τους και φυσική τους προέκταση. Η πολυπλοκότητα της άρρηκτης σύνδεσής τους καθιστά δυσδιάκριτα τα όρια των πολλαπλών καταπιέσεων που δεχόμαστε καθημερινά. Τα άτομα, δηλαδή, που φέρουν πολλαπλές ταυτότητες δέχονται ποικίλες και διαπλεκόμενες μεταξύ τους καταπιέσεις, καθιστώντας τα πιο ευάλωτα (εκτεθειμένα) στην διάχυτη καθημερινή πατριαρχική βία και στην εκμετάλλευση των ζωών τους. Η ταξική θέση, οι φυλετικές και έμφυλες ταυτότητες, των επιζωσών ή και των θυμάτων της πατριαρχικής βαρβαρότητας έρχονται να διαχωρίσουν στα μάτια κράτους, θεσμών και κοινωνίας τα “τέλεια θύματα” και μη και ως εκ τούτου να κανονικοποιήσουν την πραγμάτωση της πατριαρχικής επιβολής όταν αυτή ασκείται στις μιασματικές για την κανονικότητά τους, υπάρξεις.
Τα νεοφιλελεύθερα κράτη εργαλειοποιούν τα αντιπατριαρχικά προτάγματα και πλασάρονται ως κοιτίδες ελευθερίας, ως safe places για θηλυκότητες και κουήρ υποκείμενα. Επιδιώκουν να αφομοιώσουν τις αντιστάσεις και να τις διαστρεβλώσουν με τέτοιο τρόπο, ώστε τα καταπιεσμένα να συμμετέχουν στο ίδιο σύστημα που καταλήγει να τα καταπιέζει.
Αυτή είναι και η ουσία της καπιταλιστικής αφομοίωσης, η μετατροπή του περιθωριακού σε εμπόρευμα. Και το μέχρι πρότινος περιθωριακό αντικαθίσταται από έναν νέο εσωτερικό εχθρό. Κανένα κράτος προστάτης και κανένας νόμος δε πρόκειται να ενδιαφερθεί για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των καταπιεσμένων. Ειδικότερα, για το ελληνικό κράτος δεν έχουμε ψευδαίσθηση ότι προάγει φεμινισμό και νοιάζεται για την ασφάλειά μας, αφού είναι το ίδιο που κάνει πογκρόμ σε σεξεργάτριες, που αποκλείει τα τρανς άτομα από βασικά κοινωνικά αγαθά όπως υγεία, χαρτιά, στέγη, που συνεργάζεται με τη μαφία και συντηρεί κυκλώματα σωματεμπορίας. Η άρρηκτη σχέση κράτους-παρακράτους διαφαίνεται άλλωστε στην υπόθεση της Greek Mafia και στον πρωτεύοντα ρόλο της στο κύκλωμα trafficking στον Κολωνό και την Ηλιούπολη. Δεν πρόκειται, φυσικά, για έναν μηχανισμό που ξέφυγε μέσα στο σκοτάδι της μαφίας και της καπιταλιστικής αγοράς, αλλά ακριβώς για την πραγματική όψη του πώς το κεφάλαιο ρέει πάνω στα σώματά μας. Μπάτσοι, δικαστές, δημοσιογράφοι και το συνάφι τους φροντίζουν καλά, να συντηρούν και να συμμετέχουν στην αδιάκοπη λούπα της κακοποίησης. Από τις οδηγίες για το πώς οι γυναικοκτόνοι “μπορούν να πέσουν στα μαλακά” στα κανάλια, τους βιασμούς μέσα στα αστυνομικά τμήματα, μέχρι τις εκδικητικές απελάσεις των μεταναστριών που κατήγγειλαν του βιαστές τους η κανονικότητα που προσπαθούν να μας επιβάλλουν είναι ξεκάθαρη: πειθάρχηση και σιωπή.
Καμία ροζ ατζέντα δε θα σας ξεπλύνει Λευτεριά στην Παλαιστίνη
Όσο το ελληνικό κράτος προσπαθεί, ανά περιπτώσεις, να πλασάρει αυτή τη φιλοφεμινιστική βιτρίνα προκειμένου να μας κατευνάσει και να μας πείσει για τους αγαθούς σκοπούς του, διεξάγει πόλεμο στο εξωτερικό του και συμμετέχει ενεργά στους διακρατικούς ανταγωνισμούς. Και σε όλα αυτά απαιτεί και τη δική μας συμμετοχή και συναίνεση.
Η Δύση ακολουθεί μια συγκεκριμένη πολιτική που αποσκοπεί στην ωραιοποίηση των πολεμικών-γενοκτονικών της τακτικών, αναπαράγοντας το πάλαι ποτέ αφήγημα του διπόλου πολιτισμένων-βάρβαρων. Παρουσιάζουν, δηλαδή, την αντίπερα όχθη ως επίγεια κόλαση για «ευάλωτες κοινωνικές ομάδες» όπως οι γυναίκες και τα queer άτομα, ενώ παράλληλα το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του χρησιμοποιούν τους προπαγανδιστικούς τους μηχανισμούς για να πλάσουν μια ειδυλλιακή εικόνα ζωής όσον αφορά αυτή τη μερίδα κόσμου. Διατρανώνεται ότι στο Τελ Αβίβ γίνονται κάθε χρόνο εορτασμοί για το pride (παρόλο που ο ομόφυλος γάμος δεν είναι καν νόμιμος), το ότι έτσι γενικά και αόριστα «οι γυναίκες εκεί έχουν δικαιώματα» σε βαθμό που μέχρι και αυτές συμμετέχουν στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις! Ακολουθώντας το μοντέλο των γυναικών του IDF, η εθελοντική στράτευση των θυληκοτήτων και η ένταξή τους στην πολεμική μηχανή της Ελλάδας (βλ. Δένδιας) παρουσιάζεται ως πράξη απελευθερωτική.
Το ίδιο αφήγημα περί “πολιτισμένων” και “βάρβαρων” κοινωνωνιών ξεδιπλώθηκε και μετά την βίαιη σύλληψη και απαγωγή της Ιρανής φοιτήτριας Ahoo Daryaei, η οποία διαμαρτηρήθηκε για τον νόμο περί χιτζάμπ. Στην προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνωμής η χειραφετική της πράξη νοηματοδοτήθηκε ως ψυχωτικό επεισόδιο με σκοπό την αποσιώπηση του δικού της λόγου και την αποπολιτικοποίηση του γεγονότος, ενώ παράλληλα ένας ισλαμοφοβικός οχετός ήταν προετοιμασμένος να χρησιμοποιηθεί για την κανονικοποίηση, στις συνειδήσεις των “πολιτισμένων ευρωπαίων”, των πολεμικών συρράξεων στην Μέση Ανατολή.
Βία στη βία της πατριαρχίας
Όταν έρχεται η ώρα που οι θυληκότητες υπερασπίζονται τον εαυτό τους, τότε βρίσκουνε τους κρατικούς μηχανισμούς απέναντί τους. Θυμόμαστε τον Ιούνιο του 2016 την Π. από την Κόρινθο που στη προσπάθειά της να αμυνθεί, μαχαίρωσε θανάσιμα έναν 46χρονο επίδοξο βιαστή. Η Π. καταδικάστηκε απ’τη δικαιοσύνη σε 15 χρόνια κάθειρξης. Το 2005 σε μία κοινότητα της Ισπανίας μία γυναίκα λούζει με βενζίνη και καίει ζωντανό τον 62χρονο βιαστή της 13χρονης κόρης της. Ο βιαστής, την είχε συναντήσει τυχαία μετά την αποφυλάκισή του και είχε το θράσος να τη ρωτήσει “τί κάνουν οι κόρες της”.
Μέσα σε αυτόν τον οχετό βίας, καταπίεσης κι εκμετάλλευσης η βία στη βία τους είναι πολλές φορές μονόδρομος, κι άλλες τόσες συνειδητή επιλογή ώστε ο φόβος να αλλάξει πλευρά. Ξέρουμε πολύ καλά πως χαλάει την εικόνα της γυναίκας που θα θέλανε. Ξέρουμε πολύ καλά πως η “φορεσιά” μας πάντα πρέπει να είναι πρόσχαρη, γλυκιά κι ευχάριστη και πως στη βία τους θέλουνε να σκύβουμε το κεφάλι και να υπάρχουμε ήσυχες. Ήρθε ο καιρός αυτή η ησυχία να σπάσει και την θέση της να πάρουν εκκωφαντικές κραυγές. Οι αγώνες των προηγούμενων αιώνων ζούνε μέσα μας, για κάθε θυληκότητα που αντιστάθηκε και για όλες αυτές που μάχονται με όλα τα μέσα, στεκόμαστε στο πλάι τους και υπερασπιζόμαστε την ύπαρξή μας μέχρι τη διάλυση του υπάρχον.
“…Όμως ποτέ δε θα μπορέσετε να απαγορεύετε να γελάσουν ειρωνικά μπρος στις ηλίθιες φάτσες σας, για τη μεγάλη βλακεία σας. Την αιώνια βλακεία που δέρνει κάθε δολοφόνο. Βαρύς σαν το βουνό είναι ο θάνατος. Εκατομμύρια χέρια γυναικών σηκώνουν αυτό το βουνό και τώρα θα δώσουν μια να το γκρεμίσουν μοναχές τους. Με ένα ανατριχιαστικό χαμόγελο.”
–Απόσπασμα από το θεατρικό έργο της Φράνκο Ράμε και του Ντάριο Φο, βασισμένο στο κείμενο της Ουρλίκε Μάινχοφ “επιστολή από τη νεκρή πτέρυγα”
ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΕΧΤΟΥΜΕ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΑΦΙΑ Η ΙΔΙΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΒΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΙΑ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΤΕΧΕΡΑΝΗ Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ
ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 25 ΝΟΕΜΒΡΗ, 18:30, ΚΑΜΑΡΑ
*Συγκροτούμε κοινό μπλοκ με τις Rabbia Viola και Witches fight back
Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα
